Nog steeds hoog zomer

Het is beter om gevoelens toe te laten wanneer zij zich aandienen..

Toen Ferry en ik een stel werden in april 1990, wist ik dat ik met deze man nog twee kinderen wilde...

Onder andere omstandigheden, was dat gebeurd, maar wij hadden allebei al het nodige meegemaakt en dan denk je toch eerst na en neemt samen een besluit...

Wij zijn in Oporriño en dit stadje is kinderrijk..

In alle tinten en in alle stadia van groei.

Ik geniet en Ferry met mij...vandaar deze overpeinzing.

Let wel! Geen spijt.

Op een gegeven moment liepen we een mooi stuk bos in..ik wist niet wat ik hoorde..

Bagpipes? Kon mijn oren niet geloven..

Om de bocht...ja hoor!

Een man met doedelzak! Zo fantastisch opeens op je weg....

We hadden een korte wandeling vandaag: 17.6 km, langs mooie stukken, maar wel steeds de grote weg ergens op de achtergrond.

Waren vroeg hier: kwart voor 12....was nog niet vertoond.

Vanmorgen toen we beneden kwamen, waren de rolkoffertjes er ook al.

Wij vertrokken, op weg naar een ontbijtje 4.5 km verder.

We waren gelukkig al klaar met ontbijten, toen de groep zich aandiende.

Toch wel een pittig tempo dus. De vrouwen zijn niet zo oud als ik eerst dacht; onze leeftijd waarschijnlijk, uit Amerika.

Allemaal in de rij voor iets te eten en te drinken.

De pelgrims die na hen binnenkwamen, moesten ook in de rij...verbijstering in hun ogen.

Voor de koffie drong Ferry voor, door om la cuenta te vragen en direct twee espresso te bestellen. 🤭

Het laatste stuk voor Porriño, hebben we met een lokaal stel gelopen.

Hun dagelijks rondje, zoals wij het Gaasperpark ‘doen’.

Onze route ging over de weg, maar zij namen de weg langs de rivier, in de schaduw.

Dat raadden zij ons aan..en terecht!

Engeltjes op  je weg..

We kwamen net de dames tegen.

Gevraagd hoe de eerste dag was bevallen.

Enthousiast...morgen gaan ze (ook) naar Redondela.

Ze zijn niet Amerikaans, maar Iers (beter 🤩)

Vanmorgen om 6 uur

In de rij voor je ontbijt

We gingen links...

Oporriño

España

Vandaag in Tui aangekomen.

Gisteren hadden we een kamer in een ‘casa’ bij Sônia.

Heel geriefelijk!

De albergue ernaast was mudje vol.

Bij de albergue, een soort snackbar, waar we gisteren niks mee hebben gedaan, omdat wij,  bikkels, een eind verderop, in een restaurant, zijn gegaan voor een pelgrimsmenuutje.

Vanmorgen ging de snackbar om half 7 open, voor het ontbijt.

Kwam ons goed uit! De zon zou alles op aarde verzengen en de temperatuur zou stijgen tot 31 graden. Dan wilden we al in Tui zijn.

Vijf minuten eerder dan half 7, deden we de deur van de snackbar open en werden we afgesnauwd...

Weet je, haar pech!

We vertrokken en 5 km verder hadden we verse jus, tostadas, thee en koffie van een uiterst vriendelijke barman.

De wandeling was hartstikke mooi en gemakkelijk.

Had voor het eerst voor een langere wandeling mijn open Keens aan.

Ging prima!

Nog aan de Portugese kant, voor de foeilelijke brug over de Minho, hebben we nog ff rondgehangen in de Fortaleza (het fort).

In Brazilië is trouwens een stad met die naam...gek hè? 😉

Toen nog ca 2 km naar Tui.

Een hostal..., toen we aankwamen, stond er op de deur: “we are fully booked”. 

We hebben een kamer met een ventilator aan het plafond....De gloeilamp heeft Ferry eruit gedraaid, want slapen met licht.... 😳

Daarnet riep Ferry vanaf het balkon voor:

Diana, kom gauw! Neem je camera mee....

Een donkerrode bus die rolkoffertjes uitspuugde met oude mannetjes en vrouwtjes daaraan vast.

Wij zitten op de 2e verdieping, maar gelijkvloers, grote kamers met veel bedden...

Kijk mij nou

Trump look-a-like

Gezellig op een kluitje

Bionic man :))

De tuin met zwembad...helemaal leeg, want verschrikkelijk heet!

Vanaf onze kamer

Daar zijn ze dan!

Henro korogashi

Vanmorgen vroeg, na het ontbijt, werden we door onze gastvrouw naar Ponte de Lima gebracht..

Daar was het een en al bedrijvigheid.

Eens in de twee weken is er een enorme markt.

Van heinde en verre stromen de mensen toe. Zowel voor het koopjes jagen, als voor de verkoop. Zij gaat er niet heen. Veel te druk vindt zij...kan ik mij heel goed voorstellen!

De bric a brac gisteren is elke eerste zondag van de maand, dus wij hadden puur mazzel.

Woensdag begint een groot feest en dat duurt tot maandag. Bij het vvv zeiden ze dat we maar moesten blijven :))

Ponte de Lima is een schitterend oud stadje (vanaf 1125 stads- en marktrechten) en de rivier de Lima is de kroon daarop.

Het was 18 graden toen we begonnen. Lekker fris. Wat ik nu al die dagen mis, is het gekwinkeleer van vogeltjes. Die zijn er niet, of ze zwijgen in alle talen.

Het pad was groen en bleef groen.

 Wel veel paden met lukraak geplaatste grote keien. Dat liep niet echt lekker.....maar het groen maakte veel goed.

Weer veel Duitse meisjes. Deze keken neutraal of blij en kletsten honderd uit.

Zij haalden ons in en opeens stonden zij ons op te wachten..

Wij hadden stokken, of wij met z’n allen een hond konden passeren..

Een van de meisjes had een beetwond in haar kuit. Zij heeft de wond gedesinfecteerd, maar ik heb haar toch aangeraden om in de albergue te vragen om raad.

De hond blafte nu niet eens toen we langsliepen.

Keek ongeïnteresseerd om zich heen :))

Uiteindelijk kwamen we aan op het punt, waar de route ca 500 meter omhoog ging en net zo pittig ook weer omlaag. 

Een Japanse Henro Korogashi (waar de pelgrim dood neervalt)

Anyway, gedaan en overleefd.

Op de top, flauw van het vele zweten, een mountain omelette gegeten. We moesten nog ruim twee uur 

Kunstwerk

Katy

Vanmorgen na een zeer goede nachtrust en een simpel ontbijtje, de quinta verlaten.

Fijn van de nachtrust, want mijn knieën vonden het helemaal niks, dat we gisteren voor de lunch toch nog weer de straat op moesten en ook nog omhoog..strompel, strompel, strompel...

Enfin, douchen, SRL gel en goed slapen maakten  ze vanmorgen weer als nieuw.

Ferry gaat trouwens prima met de brace

Maar dus:

Drie km verder roept Ferry: ik ben mijn pasjes en geld vergeten in het laatje....

Wat noe!

We komen tot de conclusie dat de eigenaar van het onderkomen vast wel zo aardig is om de spullen naar ons toe te brengen...

Terwijl ik aan het bellen ben....taraaaa!

Daar is Katy!!

Katy is een Engelse die daar ook een kamer huurde. Zij fietst naar SdC.

Bij het ontbijt nog even met haar gekletst.

Ik rijd wel terug, zei ze

Als jullie bij the junction wachten, dan ben ik in 15 minuten terug, zei ze

Ik bel mijn eigen telefoon wel met die van jou, zei ze

Dan heb je mijn telefoonnummer ook, zei ze....

Zo gezegd, zo gedaan.

A real guardian angel

De route was mooi en we kwamen veel jonkies tegen die niet zo blij keken..

Een babbeltje met een Duits meiske gemaakt.

Die had gisteren al willen afhaken...voetpijn

Veel barretjes, veel (ongekoelde) ice tea en veel ontmoetingen.

Veel omhoog en omlaag, maar alles binnen het redelijke 

Aan het eind van onze etappe, was er voor de Romaanse brug over de Lima, de 2-wekelijkse zondagmarkt op de oever van de prachtige rivier.

Antiek, kleding, prachtig wit geborduurd(ook wit) jurkje gezien voor Lima, maar dat zou ze pas over drie jaar aan kunnen, dus toch maar niet gekocht. :))

We vroegen op een plek waar er een pelgrimsmenu werd aangeboden, waar Guesthouse Preciosa was,

O, riep de manager: hier precies aan de overkant.

Ik ken de man wel....dus relaxten we, want we hoefden na de lunch en een wijntje, alleen nog maar de brug over..

Toen bleek Preciosa een eigenaresse te hebben, een moeder en een dochter en geen man!

En onze slaapplaats was niet aan de overkant, maar in Ponte de Lima, aan dezelfde kant van de rivier, circa anderhalve km verder, klimmend..

Dat was wel een dingetje...

De temperatuur was op dat moment, 27 graden...zeg maar en de zon scheen ongenadig

Vanmorgen om half 8

Op deze hoek hebben we op Katy gewacht

Passiebloem en vruchten 

Een bekende plek: Casa Fernanda

Kurkeik, gestript van zijn kurk

Zuur!!!!

Uitgegroeide baldadige, lawaaierige, Portugese Pubers aan het bier. Bom Caminho bromden ze toen we vertrokken uit de bar